Czarnuszka z Tamanu - olejek do cery skłonnej do niedoskonałości

Czarnuszka z Tamanu

Olejek do twarzy dla cery tłustej i skłonnej do niedoskonałości

Odliczasz cztery krople na dłoń. Olejek jest ciemny, pod światło zielonkawy, i pachnie ziołowo - pieprzem, sianem, trochę orzechem. Rozcierasz go między dłońmi i wklepujesz opuszkami w twarz jeszcze wilgotną po myciu; rozprowadza się sam, bez ciągnięcia skóry. Po dwóch, trzech minutach zapach cichnie, a skóra jest miękka i nie ściąga.

Rób to wieczorem, po umyciu twarzy, zawsze na skórę jeszcze wilgotną - na mokrym olejek rozchodzi się bez wcierania i zużywasz go mniej. Na szyję i dekolt dolicz cztery, pięć kropli. Zimą możesz nałożyć go pod krem, latem zwykle wystarcza sam. Rano też można, tylko odczekaj kilka minut przed makijażem.

Dla kogo jest ten olejek?

• Po umyciu skóra ci ściąga, a po dwóch godzinach świeci na czole i nosie - typowa cera mieszana, która nie mieści się ani w „suchej", ani w „tłustej".
• Kremy zostawiają ci warstwę, którą czujesz przez cały wieczór - tutaj po kilku minutach nie ma czego czuć.
• Wracasz znad morza albo z gór - po tygodniu słońca i wiatru skóra jest przesuszona i szorstka w dotyku.
• Wolisz jedną butelkę zamiast czterech słoiczków - ten sam olejek idzie na twarz, szyję i dekolt.
• Nie przeszkadza ci wyrazisty zapach kosmetyku - pachną tu same oleje, nie kompozycja zapachowa.

Czego się spodziewać?

• Ciemnego, zielonkawego koloru w butelce - to olej konopny. Na skórze, w cienkiej warstwie, nie widać go wcale.
• Ziołowo-pieprznego zapachu przy otwarciu - mocniejszego, niż spodziewasz się po kosmetyku do twarzy. Na skórze cichnie po kilku minutach.
• Dwóch, trzech minut do wsiąknięcia - na wilgotnej skórze. Na suchej rozprowadza się gorzej i schnie dłużej.
• Że w chłodzie zgęstnieje - jojoba to płynny wosk i poniżej mniej więcej dziesięciu stopni tężeje, więc olejek robi się mleczny i gęstszy. Potrzymaj butelkę chwilę w dłoni, a wróci do siebie.

Robione w Polsce, na Podlasiu

Miodowa Mydlarnia

Marka wyrosła z pasieki przy drodze do Królowego Mostu, na skraju Puszczy Knyszyńskiej. Ten olejek jest w całości roślinny - sześć olejów, które mieszamy u siebie i rozlewamy do butelek ręcznie, w małych partiach.

Co jest w środku?

• Olej z nasion czarnuszki (Nigella sativa) - nierafinowany, tłoczony na zimno. Ponad połowę jego kwasów tłuszczowych stanowi kwas linolowy, około jednej czwartej oleinowy. Odpowiada za pieprzny akcent w zapachu. Jest też jednym z częściej opisywanych roślinnych alergenów kontaktowych - stąd zalecenie próby na przedramieniu.
• Olej z orzechów włoskich (Juglans regia) - rafinowany, przez to lekki, jasny i prawie bezwonny. Wsiąka najszybciej z całej szóstki i rozrzedza cięższe oleje w mieszance. Surowiec pochodzi z orzecha drzewnego.
• Olej z nasion konopi siewnej (Cannabis sativa) - nierafinowany, ciemnozielony; to od niego olejek ma kolor. Kwasy nienasycone to 70–90% jego składu, a linolowy i alfa-linolenowy stoją w nim mniej więcej trzy do jednego.
• Olej jojoba (Simmondsia chinensis) - właściwie nie olej, tylko płynny wosk: prawie w całości estry woskowe, trójglicerydów prawie w nim nie ma. Estry woskowe są też jedną ze składowych ludzkiego łoju. Poniżej mniej więcej dziesięciu stopni tężeje i robi się mleczna.
• Olej tamanu (Calophyllum inophyllum) - nierafinowany, gęsty, ciemny, o wyraźnym własnym zapachu. Ma sporo kwasów nasyconych, więc mieszanka jest przez niego cięższa. Podobnie jak czarnuszka bywa alergenem kontaktowym.
• Olej z nasion ogórecznika (Borago officinalis) - najbogatsze roślinne źródło kwasu gamma-linolenowego: GLA to około jednej czwartej jego kwasów tłuszczowych. W większości olejów roślinnych nie ma go wcale.